ileri bakıyorum ama hiçbir şey göremiyorum.
Belirsizliğin sisi yoğun bir şekilde kaplamış yolu.
İleri de birinin bana seslendiğini duyuyorum.
Belirsiz bir yerden belirsiz bir ses.
Ben hala burdayım.

Kendi yollarından gitmeye korkan tüm diğer insanlarla yolculuk ediyorum.

Ama sese direnemiyorum.
Gözlerimi kapatıp, diğer herkes gibi tebessüm edip kalamıyorum.
Gitmeliyim.
Sinsice gitmeliyim gecenin içinden..

Tek başıma.

Fark edilmeden.

Veda etmeden.

Alt yapisi olmayan bir sehir gibiyim Ne zaman huzunlensem,gozlerimi su basiyor. Ve ne zaman seni dusunsem,Kalbimin trafigi aksiyor....

Tasiyamaz yureginin batik sandali
bu yalnizligi
bu can sıkıntılarını..
Yaşam gelincikler gibi beklerken seni
gecenin kapısını çalma
ey kalbim...

Açılan ellerimde, çırpınan yüreğim var.
Temkine gelmeyen, ten kafesinde çırpındıkça kendini daha çok yaralayan deli yüreğim.
Bağışla onu, Rabbim.

Sen duyduklarına inanıyorsun! Söylenmeyene inan! Çünkü insanın sessizliği sözcüklerden daha yakındır gerçeğe...

Bir adam çıplak sesle şarkı söylüyor, sesi üşeyecek diye çok korkuyorum.

Bir kadın limanda günah çıkartıyor,

günahları denizi kirletecek diye tedirgin oluyorum...

Yoruldum hudutsuz bırakılmış bu bulutsuz yağmurlardan sana her göz vuruşumla yağmaktan,
İnsan,aklının içinde fikirsiz kalır mıydı bu kadar kendisine?Kelimesiz..

Her biten Aşk gibi erkendik belki,
Erkenlik çağımızdı sevgili yıllara çığır açan..

Ve dayanılmaz bir iç ağrısı,
Ömrün geri kalanına senden yadigar bırakılan..

Yan kesici yalnızlıklar ılık rüzgarlar bıraktı can yerime,
Gel'ler bitti bende Gidişinin yol kesiciliğinde,
Can cebime koy artık herşeyi,
Dört mevsim sensiz tadılmışken,
Dönsen kaç yazar bu bahar?

Emre GÖKCE (yeG)